Love is....

Love is the greatest gift we can ever hope to give or receive.  Love is the one thing that can overcome so many of the difficult times that we are faced with in life.  Love is so powerful - it can turn frowns into smiles.  It can help mend the most broken heart.  It can even turn all of the ugliness in the world into the most beautiful portrait we could ever have the pleasure to behold.

Such a monumental task - of course... it could be.  But only if we try to do it alone.  Instead, if each of us, in our own small way contributed just a little - together, the task can become the reality we're reaching for.

As potent as what love can be, it can only work it's magic if we choose to allow it to.  For that to come to pass we must let go of the other emotions that can get in love's way.  How is that - you may wonder?

Consider the thought that...

Anger - It's normal, but holding on to it indefinitely isn't really necessary.  Let it go...  Forgiveness is so much better for the soul than holding on to a grudge.  Not only will the person you're angry at be happier but so will you.

Harshness - Harsh words take just as much effort and energy as kind ones do.  Why not consider your choice of words before you speak them and choose gentler ones to get your point across.

Impatience - Aren't we all guilty of this at one time or another?  Keep reminding yourself of the old saying - "Patience is a virtue" - who wouldn't want to be a little more virtuous?  (Webster describes "virtuous" as being of moral quality or excellence)

Envy - We all know the saying here - "The grass is not always greener on the other side".  Take that to heart and concentrate on "fertilizing" and "watering" your own to get it just as "green" as your neighbors' "lawn".  You may wind up being the one envied instead.

Mistakes - We all make them!  So when someone else does, forgive them as you hope others would do for you.  Allow them to be "only human" and consider the fact that they didn't mean any harm by it.  Did you, when you made one?

Revenge - Someone always gets hurt by this one - and not always the one you expect to...  Why take that risk?

Expectations - Set them low enough that they are achievable - not so high that you fail to reach them.  No one wants to feel like a failure - neither you or the other person.  If you don't expect too much you will not be disappointed.

Perfection - We weren't born perfect, it's not something that can be learned, so why not accept the fact that it doesn't exist.  So many of us would breathe easier if this concept would just fade away.  I would, wouldn't you?

Instead of any of the above, consider these options.
Take the time to know each other's heart - when you do you will be more understanding and less apt to misunderstand another's intentions, which probably were never meant to hurt or upset you to begin with.

Smile more often - it may cause a few wrinkles, at the very least, but then so does frowning.  You choose what kind you'd rather have.  And as you ponder that choice, keep in mind that they can both be contagious.  Wouldn't you rather be greeted by smiles than frowns?

Love causes less stress, less heartache, less misunderstandings, less of just about everything negative.  Love does reap rewards - happiness, health, joy, peace, and so much more that's positive.  Isn't that what we want most for this world of ours?  Isn't this a much prettier picture?  Remember the portrait?  It's not impossible and we can all help to paint it.  We can at least try, right?  Think about it... 

if there were no mommy

When you were born you looked up into your mother's eyes with curiosity and fright. As she held you and rocked you, the feeling of fright disappeared and it was then that you first experienced that wonderful feeling of love.

If there were no Mothers...
There would be no one to cross me safely across the street,

No one to give me lollipops,

No one to wipe away the tears when I fall and scrape my knee.

There would be no one to sit by my bedside when I am not feeling well,

No one to help shield me from pain and disappointment.

There would be no one to give me hugs and kisses.

There would be no one to give me unconditional love,

And tell me that everything will be okay.

There would be no one to talk to

And discuss the joys and sorrows of living in this painful world.

No one to get advice from.

There would be no one to love!Mothers are very special people.

They put their lives on hold to perform the most difficult and thankless job.

My mother is the person I respect most in this world

And I cannot imagine living in a world without my Mommy!

I LOVE YOU MOM!

i live life according to what i like....according to what i understand....according to me.

“Life is beautiful and yet life is not a bed of roses. Though it is full of ups and downs it has many facets of blessings and successes.

To some people, life is hard, cruel and merciless. These set of people see life as punishment throughout their entire lives. They therefore resigned themselves to fate, believing all is finished. To them, nothing that they do can ever be good. They take delight in committing crimes and maiming others to avenge their ill-fortune. They lost every sense of direction and most times, some of them go as far as committing suicide, just to escape the injustice life has meted out to them.

But there are those who see life as a challenge, a channel of discovery and innovation, a prospect for success and a gateway to wealth. To them life is sweet, colourful and kind. No matter the situation these people find themselves, they keep pressing on, believing in a cause, a cause to succeed and get the most out of life. No wonder an adage says, “Where there is life, there is hope.”

The will to succeed or fail lies within an individual jurisdiction. You can live life to the fullest with utmost satisfaction and fulfillment if you determine with all your mind, body and soul to succeed. On the other hand, life can be miserable to you if you take everything for granted and wait on fate to play itself out.

Setting of goals and strategic plans that will strive no matter the odds which may move against you is one of the basic things needed to get the best out of life. These goals which must be result oriented, should be followed up consistently even if things seem blurred or unyielding at first.

Also, the mind is the centre of everything. It controls your thoughts and beliefs. A focused mind has never fail. A positive mind helps one to discover his talents and potentials. Great men and women, both living and dead, had their minds focused on something and nothing deterred them from achieving their dreams. Each of them had a belief, should I say faith, which they held onto, they nurture the belief, focused all their attention and live on it. And today, we have benefited in one way or the other from their inventions and great ideas.

Life is a challenge. And for anyone to succeed in life, he must be ready to show the stuff he is made of. He must be ready to sacrifice his time and build up his mind frame toward success. What is happening in our environment should not influence or affect us in our daily quest for success in life. Instead, we should control the happenings around us.

Life is so easy, yet many people rush and miss what they want to achieve in life. Don’t rush in life. Take one step at a time. Each step should be properly planned before being launched. Steady, balance, mark and shoot. And before you know it, the sky will become the beginning of your success.

All the great men of today, has one way or the other tasted the other side of life but they did not cower. Instead, they were renewed to redefine their goals; they ride on with faith, believing in their potentials, focusing their mind on something, knowing fully well that in every black cloud there is always a silver lining.

I take life to be very simple and do you know what? Life is to be enjoyed. What about you?

killua is praying...

You don't need a special place or special time to pray. You don't need to be in a special mood to pray. Praying is like breathing, - continuous, essential, life-giving, - praying is the conversation with God you start with birth and continue into old age. Praying is your celebration of God, - everything you do, everything you think, everything you say is another word, another sentence of your prayer.

ang tshirt na kulay pula

Hindi ko na namalayan ang oras at mga araw na lumipas limang araw na lang isang taon na pala kaming walang ama ni lao. Hindi ko iniisip at hindi ko rin tinanong ang dios kong bakit kailangan kaming iwanan ni papa sa napaka mura pa naming edad. Basta siguro nasanay na kami sa loob ng isang taon na wala ng mapag-mahal na ama ang gigising sa amin tuwing umaga. Pinilit naming tatlong kayanin. Nagdasal kami ng taimtim at malaking tulong yon. Ginagawa ko na ang ibang bagay na dati ay ki papa lang. ako na ang nag-papainit ng tubig na pampaligo ni mama at gumagawa minsan ng sunny side up. 

Sinulog festival noon lingo at nag simba kami nina mama. Ayaw ni mama na nalelate sa simbahan kaya umuna na kaming tatlo nina lao. May kabagalan sa pagbihis si papa. Isang katangian ng mga instik na sabi ni tito papa na namanan nya sa kanilang namayampang ama. Pero hindi naman nahuili si papa sa mesa ng lingong iyon. Pamilya naming ang nangangalaga sa poon ng sto. Nino dito sa divine mercy parish ng calabanga. Masaya ang araw na yon habang nanood kami ng ati-atihan dance ng dumating si papa. Sabi nya natakot sya sa cellphone ko dahil ng pindutin nya ang mms message isa iyong larawan ng actual na sto nino sa cebu kaya dali dali na syang nagbihis at pumunta sa simbahan. Yon na ang pinakahuling beses na nakasama namin si papa sa simbahan para magsimba. Lumaki kami na tuwing Sunday at wala silang pasok ni mama sa simbahan nag sisimba kami. 

Sa totoo lang hindi ko naman malubos maisip kong bakit kami masyadong nalungkot ng sobra sa magkasunod na pag panaw ni ate at ni papa. Umiyak kami ng sobra ni lao dahil sa malungkot na pangyayaring iyon pero sa paglipas ng mga araw ay tumigil na din kami. Sabi ni mama ay masama ang sobrang pag iyak. Sabi ng mga matatanda ay masama ang sobrang pag –iyak. Sabi ni mayor yu ay tama na ang pag-iyak. Malaking tulong siguro ang pagkakaroon namin ng trabahong  makapagbibigay saamin ng mapag-kakaabalahan. Trabahong inakala kong madali pero hindi naman. Naging busy din si lao dahil isa na syang school nurse ngayon. Sayang at di man lang nya na I treat si papa. 

Sa pagpanaw ni papa naiwan kaming tatlo nina mama. Masasabi kong sabog dati ang bahay namin tatlo. Hindi naman sabog ang sabi nila pero sa tingin ko ay sabog at makalat ang mga gamit. Sa tulong ng aming mga pinsan ay unti-unting nalinis at nabuo ang aming masukal ng bahal. Sinimulan sa pag alis ng mga damit at laruan ng aking kapatid at sa mga personal na gamit ni papa. Pinutol din nila ang mga kahoy sa paligid ng aming bahay kaya medyo mainit na. bago pa ang unang anibersaryo ni ate napatapos na naming tatlong ilipat at pagpalit-palitin ang magkakaharap naming mga pintuan. Ngayon ay hindi na sila magkakaharap. Kong dati ay pinoproblema ni papa ang aming mamasa-masang firewall ngayon ay ok na din ito. Ginastos namin sa bahay ang mga pera sa social security na naiwan ni papa at ni ate at sa syempre sa aming  mga regular na sweldo. Kong dati ang sala namin ay isa ngayon ay dalawa na kaya nag dagdag na din ng ibang mga gamit. Ang kwarto ni ate ay naging sala na at ang sala at balcony ay naging bagong kwarto na namin ni mama. Sabi ni tito papa noong pasko malaki ang ipinagbago ng bahay naming tatlo hindi naman ako kumibo dahil sa isip ko ay hindi naman para pininturahan lang inilapat pinagpalitpalit at pinihit ang mga gamit dito ang mga tao ay tatlo pa rin kaya walang nag bago.

Dahil sa magkasunod na pagpanaw ni ate at ni papa halos naubos o talagang naubos ang savings namin sa bangko sa hospital bills nila. On the spot sinabihan kami ng doctor na aparatu na lang ang bumubuhay sa kanya at pinapauwi na kami ora mismo dahil sa aneurism pero hinintay naming sabihin ng doctor na wala na sya kaya tatlong araw pa si papa sa hospital at hindi ko namalayan na wala na pala sya. Binili naming lahat ng sabihing gamot ng mga doctor at binantayan sya kasama ng mga pinsan ko at si mama. Inuwi naming dalawa ni lao si papa kay mama na patay na. yon ang pinakamasakit na masakit na araw sa buhay ko. Ilang litro kaya ng tubig ang lumabas sa mata ko. Maraming marami yon. Malaking tulong ang mga remittances ng mga kamag-anak namin at sa mga regular na sweldo naming sa pagbayad nito. Kong dati hindi ko mawari kong bakit nga ba kami nag ka utang ng halos hangang leeg at lampas tao na sa hospital at sa credit card ngayon ay totally erase na ito at di ko na pinoproblema. Masasabi kong kunting tiis na lang mababayaran na naming tatlo ang mga ito dahil maliit na lang sila. Ki mama ko natutunan ang tamang pag budget. Kaya ngayon isang taon at kalahati na kaming walang masyadong luho ni lao. Luho na ang mga tsinelas at gadgets pero pinaputol na ang internet dahil may libreng wifi naman na nasasagap minsan. Walang mga out of town travel na milya-milya ang layo pero pwede mag travel pag may sponsor. Binawasan din ang budget sa pagbili ng mga bagong damit dahil isang taon na kaming black lang ang kulay. Akala ko noon ay hindi naming tatlo makakaya lalo na dahil hindi naman talaga ganun kalakas si mama dahil naka recover lang sya sa stroke at may diabetes sya sabi ng doctor. Kong dati ay nakocollect ko ang mga toys sa mcdonalds ng buo ngayon ay binawasan na din ang pagpunta sa mcdonalds. natutunan ko na ding kumain ng tinapay sa kanto. Kong dati ay sa bakeshop sa ciudad ngayon ok na kahit anong tinapay. May pagbabago din sa buhay ni lao. Kong dati ay hindi sya nag bibitbit ng mga grocery bag o kaya mamalengke sa public market ngayon ay kayang kaya nya na pati pagluto. Sa kanya ang notebook na ginagamit ko sa pag update ng blog na ito. Parang limang araw pa lang yata nya itong nabibili. Ang hindi ko na lang mabago ay ang pagkain ng gulay. Kong bakit nga ba kasi hindi ko masyadong friend ang gulay. Pero siguro dadating ang panahon matututunan ko din syang mahalin.

Ito ang taon ng birthdays, father’s day, mother’s day, Christmas at new year na wala na kaming ama at tatlo na lang kami pero Masaya naman kaming tatlo. Sarado lang parati ang bahay namin. Gabi lang  may tao. Sa loob ng isang taong pagkawala ni papa at habang nasa opisina ako hindi ko naiisip na talagang wala na sya. Parang nandyan lang sya malapit lang. malapit lang naman talaga ang bagong bahay ni ate at ni papa isang sakay lang.  sa gitna ng napakalakas na ulan at lamig ng panahon ngayon bukas ay sinulog festival na at tulad ng dati si lao ay busy na. nakahanda na din ang mga gagamiting bulaklak sa karo ng nino. Marami na din syang candy. At si kleo ay may bago na syang damit na kulay pulang polo at pants. At dahil hindi pa kami pwedeng gumamit ng pula bukas ay kulay berde ang isusuot naming tatlo.

kasali na ba ako?

Killua: Santa Claus...kasali ba ako sa list mo ngayong pasko?

this is my brother and santa way back 2007 :)

Santa Claus: Sige...i got to check on my dbase of whose good and bad this year...have you been good through out the year killua?

Killua.....is it too late to negotiate? 

Santa Claus: have to think of it....what you want for christmas? 

Killua...Santa, you know what i really wanted and i do  I know I wasn't a good person this year but I didn't kill anyone either and you know how bad I wanted to... that should count for something right?

Santa Claus: Still....i need to check it out...

killua.....geeeeezzzzzzzzzzzzzz

when i was a kid and i guess until now...i do believe there is a real santa claus! nakikipag-away pa ako non sa mga kaklase kong lalaki dahil hindi sila naniniwala kay santa. They said...there's no real santa claus...its our mom and dad who wrapped those things and put them under the chirstmas tree. Lalong hindi ako naniwala ng sabihin ng yaya na wala si mommy mo ang santa claus...Pag christmas alam kong dadaan sa chimney si santa claus. siguro dahil yon sa disney channel o kaya sa cartoon network kaya ako naniwala na mayron talaga and my mind havent change and still believing there is a real santa claus. Pag sinasabi ng mga kaklase ko na wala talaga sinasabi ko na baka makulit ka o you've been bad kaya di dumadaan si santa sainyo :)

Honestly...i miss santa's usual present for me. Matagal na akong hindi isinasali ni santa claus sa list nya kahit napakabaha ng wish list ko that was when i finished school and got my first job. nawala na lang syang bigla at di na sya dumadaan sa chimney. Buti pa si lao parati syang kasali sa list ni santa until now. i write a letter to santa three years ago i asked him why a sudden change. have i done wrong...he reply via email you've been good i know but i laid off rudolf and dancer and even prancer too because they got drunk all way back here and i asked them why the heck....they answered it was killua who made us drink she said it was ice tea but then it wasnt.... have you been really good killua? i reply him back....i can explain everything santa...i have no idea how it happened...:))

and then last year i send him my wish list thru email and he replied...instead of asking for things this christmas, start by saying thanks for the things you already have! oh my....nakalimutan mo na ako talaga.

nagagalit na si mom :)

ito si santa claus sa ilalim ng aming xmas tree

haysss....pinagalitan ako ni mom...kulang na daw ang oras ko sa bahay namin. sige nga e-review nga natin kong kailan nga ba ang pinakahuling araw ng magkita kita kami nina sabado at lingo....

nagsimula sa pasabi-sabi ng kailan nyo aayusin ang christmas tree malapit ng mag pasko dapat mayron na noong nagsawa sya sa pagtingin sa fully loaded kong planner at pagsabi sa akin na wala ka na namang sabado at lingo ngayong october....bakit hindi ka nagrereklamo? ano ba yang office nyo...wala na bang ibang tao dyan? kailan ka mag gogrocery? pilit ko man sabihin sa kanyang iba na ngayon mom nag bago na ang schedule sa office at di na uso ang holiday sa panahon ngayon nagkibit balikat lang ako at dumiritso sa pag impake dahil na ka book ako sa diliman para sa school. hangang matapos ang october at nag november na. late na ako nakauwi para sa all souls day dahil masyadong maraming assignment sa school at maraming project proposals na ginagawa sa office....sabi nya lang sa call ay pasalubong ko at magagandang flowers para ki papa at ate mo. wala naman syang sinabi na ano ba yan. siguro ng araw na yon ay happy mode sya kasi nautusan ko si lao mag grocery...

biglaan ang pagbabago ng schedule ko sa UP at sa office at sa training at sa mga speaking engagement ng big boss sa manila. walong beses akong pabalik balik ng manila sa loob ng isang buwan hangang sa sinabi nyang wala pa din tayong christmas tree november na...yong mga kapitbahay natin may christmas tree na tayo na lang yata ang walang christmas tree. na save ang galit dahil nag birthday si lao at na kumpleto kaming tatlo sa shakeys monster meal. pero tulad ng october wala pa ding lingo at sabadong naganap sa mga oras na yon. ibig sabihin 60 days na deritsohang trabaho ang naganap.

ito na ang ayos ng christmas tree ngayong umaga.

ngayon ay december 13 na. ibig sabihin nyan ay labing tatlong araw na namang diretsohang pagtatrabaho ang nagaganap. wala pa ding weekend at puro lang lunes ang araw sa kalendaryo ko. at kahapon bago ako pumunta sa sibobo nakatikim na ako ng matinding galit.... hindi lang isa...kundi dalawa sila....una si lao...ito ang dialogue....ki.....wala pa tayong list for chirstmas...bakit di pa tayo nag lilista para sa grocery...pamilya na muna kaya... matagal ng walang sabado at lingo...sabi mo sasamahan mo ako sa dentist...bakit parating puro na lang promise....di naman natutupad...bakit parang hindi christmas sa bahay natin... si mom naman ay ganito...aalis ka na naman..hindi mo ba alam na kailangan mong magsimba...matagal ka ng hindi nakakasama sa pag simba. nagsisimba ka nga tuwing wednesday lang....lingo...lingo anak ang pag simba...lingo ang pahinga.....at ang christmas tree...itapon na ang christmas tree...malalaman mo na lang december 28 na tapos na ang christmas. at ngayon di mo ba alam ngayon? araw ito ng pag-ka aksidente nyo ni papa mo...kailan ka titino addy...kailan ka titigil...mag resign ka na nga sa work mo....tignan mo ang kulay mo....malayo na sa dati mong kulay....blah....blah...blahhh.....valentine na lang wala pa din tayong christmas tree.... yan ang mga litanya sa umagang kay ganda!

ako yan :)

kaya umuwi ako ng maaga....bumili ng mga kakailanganin para sa christmas tree....binawasan ng kunti ang layers nito...nag polish din ako ng floor kaya makintab na...pinalitan ang ibang christmas lights dahil sira ng iba...nilagay ang mga christmas balls at toys....nagsisimula na din sa christmas list...sinamahan ko na din sai lao sa dentist hays nakakapagud man ang isang buong magdamag na walang tulugan para pagbayaran ang araw sa pamilya na isinilbi ko sa iba fulfilling ito dahil sa wakas mayron na kaming christmas tree....tuloy na ang christmas....

CBDRM ...last na to!

Huling araw na namin ngayon para sa pinakahuling CDBRM training ni papa EU ngayong taon sa barangay Sibobo. Hindi naman nakakapagud ang training dahil sama-sama ulit ang team. Isa ako ulit sa mga facilitator para dito at tulad ng dati sa pangalawang pagkakataon sa akin ulit nakaatang ang disaster Risk management basic concept. Sa nakikita nyong larawan talagang ganyan ang pag conduct ng CBDRM Training. Hindi advisable ang pag gamit ng multimedia dito kaya drawing at sulat ever ang nagaganap. Salamat na lang dahil mula ng magsimula ako sa dagdag na gawaing ito naisulat na sa kartolina na ang mga topics.

standing infront of the young

ito ang topic ko :)

Masasabi kong nawiwili ako sa ganitong gawain. Nakikihalubilo sa komunidad, nakikinig sa ibang mga nagdidiscus sa unahan. Natuto ako sa mga tao at sa kapwa ko facilitator at higit sa lahat na share ko yong mga natutunan ko sa training. Hindi ko naiiwasan syempre ang hindi mangulit sa likuran lalo na kong inaantok na ako. Hindi na ako si killua nyan kong walang kulitan na magaganap. Ang pinaka una kong pag facilitate ay nangyari don sa barangay bonot sta. rosa tatlong araw pakatapos kong magsanay nito lamang nobyembre . Pang tatlong coastal barangay na ito sa bayan ng calabanga kong saan sinasabing bulnerable ang buong kumonidad dahil ang mga bahay ng tao ay nakatirik malapit sa dagat. 

Kalimitan sa mga komunidad na napuntahan ko na para mag facilitate sa training ay pawang lugar ng mahihirap. Ang bahay ay yari sa light materials. Maraming members sa isang pamilya. Minsan tulad ng sa Sabang mayron isang pamilya na may twelve na anak. Nakakalungkot isipin pero yon ang kulang sa akin. Naturingan akong isang taga calabanga pero hindi ko alam na may pamilya dito na ganon karami ang myembro. Naiisip ko pano ang pag kain nila ng sabay sabay sapat ba ito o kaya pano sila natutulog sa maliit na bahay? Hindi ako lumaki sa calabanga yon ang pinakadahilan kong kaya hindi bukas ang aking kamalayan sa social at economic condition ng komunidad.

ako yan....ang saya dito

Oo ngat nasa calabanga na ako ngayon nagtatrabaho at nakatira pero ni minsan ay di ko naranasan makihalubilo man lang o pumunta sa barangay. Swerte nga ako ng minsan sinama ako ni ate sindhy sa punta tarawal at don sa balatasan. Kasali nga ako sa planning department pero mas priority namin kong pano at ano ang mga plans and programs na kailangang ipatupad. Busy din kami sa meetings at trainings at pag gawa ng mga project proposals. Yon ang buhay ko. Pasok sa office…siguraduhing online ang network. Gumagana ang ecenter at may wifi sa lobby… pag ok na ang network….gawa ng proposals…kausapin ang mga dapat kausapin…paghusayin ang report na isasubmit sa mga funder…gumawa ng feasibility study… maghanap ng pwedeng maging donor at maki link sa ibat ibang national agencies, mag collate ng mga accomplishment report ng bawat departamento. Kong baga sa kalawakan kami ang center ng solar system. 

si ate elsa...fire officer sya CF din katulad ko.

Nong nag aaral pa ako sa malayong lugar ni minsan hindi pumasok sa isip ko ang salitang vulnerability at risk ng isang komunidad. Yon ay dahil pawang mayayaman ang mga taong nasa paligid ko. Minsan nagka hurricane oo pero pagkagising ko sa umaga balik sa dati yong community ang nagbago lang ay yong hitsura ng mga puno at halaman na nawalan ng dahon at nabalatan tapos yong bahay naman na nasira ay inayos agad so balik sa normal at wala naman don pakialaman sa buhay at bahay ng bawat isa ang importante sa kanila ay may pera at may insurance na mag aayos at sasagot sa danyos perwesyos na dala ng isang kalamidad. Samantalang ngayon dito sa calabanga….tama nga talaga si kuya mc ng sinabi nyang wow nagbabago na ang perception ko sa buhay kaya di na ako bata. Dito kailangan pag-aralan ang lahat ng bagay. Kailangang bukas ang isip parati sa maaring mangyari. Mga bagay na di ko naman pinapakialaman tapos ngayon ay inaalam ko na. kong dati ang sinasabi ko ay e ano ngayon at wala akong paki-alam ngayon tila malaki na nga daw ang ipinagbago ko.

si kuya jude..SB member CF din :)

Nagsimula ang change of perception ko sa mga bagay bagay tungkol sa kumunidad at kalagayang panlipunan ng minsang pinakuha ako ni tita norms na kasalukuyang boss ko ng larawan sa isang community drill. Sabi ko nga non bakit may drill…kaartehan lang yata ito. Di naman ako mahilig magbasa non ng climate change pero napapanood ko na ito dati pa sa iwitness at sa the correspondents sa tv. Tapos may pinasagutan ang tawag pala sakin non ay observer. Tapos naging curios ako. So nagbasa na ako tapos nanood at nagsubaybay sa mga webisode at episode sa tv patungkol sa disaster. Tapos pumasok na ang gawad kalasag yon mas nahasa at kinaharap ko at mas naintindihan ko na ang buong konsepto. Hangang sa marami ng drills at trainings akong nadaluhan. Sa makatuwid masasabi kong malaki ang impluwensya ng drills sa pagbabago ng perception ko. Dati pakuha-kuha lang ako ng picture tapos pasagot sagot sa mga tanong na pang observer pakatapos kong kumuha ng larawan ilalagay ko na sa CD tapos lalagyan na ng label gagawa ng report isasubmit ki boss tapos kong may pag gagamitan ng larawan mag papaalam sa mga tauhan ni papa EU na gagamitin ko ito tapos akalain mong ngayon isa na kong community facilitator ay inatasan na magdiscuss ng DRM basic concept. Sabi ni lao ay wala sa katauhan pero nagagampanan ko naman sabi nila. At di lang pala yon sa pagsama-sama ko naman sa bundok kong saan naroroon ang mga mais na tanim nina kuya nakahalubilo ko rin ang mga obrero. Kadalasan isang buong pamilya o pami-pamilya ang inuupahan para magtanim ng mais. Kadalasan mga bata na nakikilaro sa psp at masayang nagpapakuha ng larawan kasama ng mga sako at pinagbalatan ng mais.

si kagawad empoy ito :)

Alam kong napakalayo ng konsepto ng disaster risk management sa information technology at robotics. Pero di mo ba naiisip na pwedeng mag connect ang dalawa? Kong ang mga elanguage ay may concept ang drm ay may concept din at malapit lang ang meaning nila try mo…. Sa DRM walang sabado at lingo sa office lahat ng araw ay lunes lang at wala ng iba.

Ay teka ka nakakahalata na ako. Mukhang marami na akong naishare….maliligo na ako dahil malelate na ako baka dumaan na ang service.

Cyah!

pano na sina bumblebee?

its christmas! at pag christmas maraming toys and gifts na pinapabili si mom...ilan taon ko na ding nakakasanayan ito at kinalakihan as in malaking malaki. Uso sa amin si santa claus  minsan nga ilang beses syang bumabalik sa bahay namin. kong bibilangin ang mga toys na pinabili nya para samin ni lao malamang mayaman na mayaman na ang wallet ko...oy kuya sira na ang wallet ko nakasama kasi sa washing machine...sa lahat ng robots dahil robot lang naman ang hinihingi ko sa kanya si bumblebee lang ang paborito ko. kaya lang ngayong taon may pagbabagong magaganap. wala daw toys para samin ni lao ngayong pasko at ang masaklap pinapa baba na ni mama mula sa ceiling ng bahay ang mga laruang nakasako at kasama sa nakasako si bumblebee. pinasako nya ang mga bagay bagay na magpapaalala ki topher at lahat ng toys na binili ni papa para sa akin dahil mula ng namaalam sila masyado daw masakit makita ang mga bagay na may kaugnayan sa dalawa. kaya pinababa na ibibigay kasi sa school don sa malapit sa min para sa chirstmas giving daw sa charity. nalulungkot ako hindi dahil mauubos ang toys....nalulungkot ako dahil baka  o tiyak na isasama ni mom si bumblebee dahil hindi na bagay sa akin at kaya ko daw bumili kahit apat na bumblebee pero mahal na mahal namin nina topher si  bumblebee. para ding sa commercial ang nangyayari sabi nya may mga batang mapapasaya ng mga toys mo.

noong nasa senior high school pa ako gustong gusto ko pag ber season na dahil mahaba ang winter recess sa school matagal din ang bakasyon ni mom at ni papa sa office kaya matagal kaming magsasama -sama syempre at tuwang tuwa kami ni topher pag may ticket na pabalik ng bahay. dahil sa bahay na maraming magagandang toys at may mom at papa nararamdaman kong bata pa rin ako.

kaya ang wish ko ki santa sana ngayong pasko wag na ni mom ipasama si bumblebee sa charity box.

hey killua...what are you up to?

I don’t know where to begin…I know it’s been awhile since my last post…I ask myself if I am ready to share and let the world know what I am up to…I didn’t find the answer within me and so I am writing this now? To start with… things weren’t that good as before. The killua you once know has long gone. Here, I don’t need to race against the elevator or look for a cab to be at the office on time. I don’t need to spend thousand bucks for a plane ticket to get home. Here, I just need six pesos then I am home. There are things, major things in my life made their major transformations too. I am out of money now. But the robots are still there. I work for my own and I don’t ask for mom’s or kuya’s or ate’s help anymore. I can stand on my feet now. 

I resigned to the world where I once get satisfaction that drives me to a habit of spending everything I have and everything I got…the world where I don’t know if the stars go blue or thus the moon shine or where the sun set….the world where I don’t know where the north is. Quitting it means giving up the pleasure of traveling for free…the overnight stuffs….a big salary…the big boss…quitting from the big boss is the best accomplishment I have ever had. Now I learned to accept and be contented of what the government could give me. Yes I am a certified first grade government employee now… Though I am not having that free San Francisco trip for now I am still traveling north and south for free too while state visit are at my own expense. My workplace had shift from the 30th floor and now to the ground floor….Before I can always have my coffee for free of any flavor…now I need to buy my own coffee or bring our house coffee instead. Temperature is still at high since we are using centralized air-conditioning on a 17th degree. Security features are still the same strict and still using biometrics for me to get in… ID features are cool…and the salary…well…a 200% apart from what I am used too…Before I am with the elite now I am happy being with the unfortunate…since I am no longer young but not that old my perception do change..part of our work is to educate communities about the extreme effects of a disaster…But what our government aim is to build resilient communities so people can withstand disaster impacts in their community and the capacity to sustain their livelihood… so that’s what we are up to. Shifting from the e-language to drm language wasn’t that hard at all since you all know I am used to watch tv and read daily paper. I am connected with what they call disaster risk reduction management team. We were trained to become community facilitators there are some twelve of us who do the same. In drm, the LGU of which i am connected together with the assistance from our funder the European Commission, CNDR and CARE Nederlands in which we owe so much of our accomplishments....we conduct disaster activities from preparedness to mitigation to recovery and rehab and part of it which we are enjoying the most is mangrove reforestation. Sometimes our dress gets too dirty and muddy even our feet and hair. And  we love doing it.